Γράφει ο Παναγιώτης Τζουνάκος
ΕΛΛΑΔΑ. Η 6η Μαρτίου κάθε χρόνου έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια ημέρα κατά της ενδοσχολικής βίας και του σχολικού εκφοβισμού (school bullying). Έχει θεσμοθετηθεί και στην Ελλάδα η ίδια μέρα και για τον ίδιο λόγο, αφού το φαινόμενο αυτό είναι υπαρκτό και έντονο με πρωταγωνιστές ανηλίκους, των οποίων η παραβατικότητα και η σκληρότητα με θύτες και θύματα τους ίδιους, τείνει να γίνει καθημερινό, ανεξέλεγκτο και δύσκολα αντιμετωπίσιμο. Η εφηβεία, οι κοινωνικές και οικογενειακές παρεκκλίσεις και η αδυναμία της πολιτείας να παράγει ηθικές αξίες, να χαράξει ενδιαφέροντες δρόμους με ελκυστικές προοπτικές για τη μαθητική κοινότητα έχουν αποτέλεσμα τον αποπροσανατολισμό, τη σύγχυση και την παραπλάνηση. Έτσι, η μαγκιά, η ζήλια, ο ανταγωνισμός κ.λπ. ανασύρονται, προκειμένου να εκτονώσουν τη συσσωρευμένη εσωτερική εμπάθεια σε αγόρια και κορίτσια και να επιβάλλουν τη διαφορετικότητα, την ανωτερότητα, την κυριαρχία.
Η διεύρυνση των κοινωνικών και οικονομικών ανισοτήτων, με τη μεγάλη πλειονότητα του πληθυσμού να αγωνίζεται μέρα και νύχτα για να επιβιώσει, η εμπορευματοποίηση της παιδείας με τα καλά ιδιωτικά σχολεία και πρόσφατα με τα Ωνάσεια, με ταυτόχρονα την υποβάθμιση των δημοσίων επέρχεται ο διαχωρισμός των μαθητών/τριών σε κατηγορίες. Όλα αυτά επηρεάζουν γονείς, παιδιά και εφήβους και μέσα τους εκτρέφεται κοινωνική δυσαρέσκεια, απέχθεια και μίσος. Έτσι δημιουργείται ένα εκρηκτικό κλίμα που διαχέεται από τους γονείς στα παιδιά, τα οποία είναι αρκετά πιθανό να αντιδράσουν κάποια στιγμή με απροσδιόριστο και βίαιο τρόπο.
Όταν το σχολείο δεν μπορεί να καλλιεργήσει και να εμφυσήσει την αξία της προσωπικότητας, όταν καταργούνται τα μαθήματα των Ανθρωπιστικών Σπουδών και της Καλλιτεχνικής Παιδείας που προωθούν την ομαδικότητα και το πνεύμα συνεργασίας και αλληλοσεβασμού, όταν απουσιάζει η επιστημονική σεξουαλική ενημέρωση και διαπαιδαγώγηση, με αποτέλεσμα η «πληροφόρηση» να αναζητείται στα πεζοδρόμια και το διαδίκτυο, κάτι δεν πάει καλά με την κοινωνία και το σχολείο και όχι με τα παιδιά και τους εφήβους. Έχει υποχρέωση η εκπαιδευτική κοινότητα να αξιολογήσει τη γκρίζα πραγματικότητα και να προτάξει τις αληθινές, διαχρονικές και αναλλοίωτες αξίες προσαρμοσμένες στα σημερινά δεδομένα. Το έργο του εξανθρωπισμού και της πνευματικής ελευθερίας πρέπει να επανέλθει στο σχολικό περιβάλλον μακριά από τα ρεύματα του ρατσισμού, του σκοταδισμού και της θρησκοληψίας.
Η πολιτεία, η κύρια υπεύθυνη για την εκφοβιστική συμπεριφορά παιδιών και εφήβων, προκειμένου να αντιμετωπίσει το συνεχώς αυξανόμενο bullying επιρρίπτει τις ευθύνες στην οικογένεια και τους εκπαιδευτικούς, οι οποίοι εκτός από τα διδακτικά και παιδαγωγικά τους καθήκοντα πρέπει να είναι και οι χωροφύλακες στην αυλή, τους διαδρόμους και στις αίθουσες κατά τη διάρκεια των διαλειμμάτων. Προφανώς ο ρόλος των γονιών, των εκπαιδευτικών και του σχολείου είναι σημαντικός, αλλά δεν μπορεί να αμβλύνει τις τεράστιες ευθύνες της κυβέρνησης, η οποία με τις αντι-εκπαιδευτικές και ανελεύθερες επιλογές και αποφάσεις της προσπαθεί να κατευθύνει και να καθοδηγήσει τις μαθητικές κοινότητες. Οι παραβατικές συμπεριφορές μαθητών και μαθητριών μέσα και έξω από το σχολικό περιβάλλον και ο βίαιος τρόπος εκδήλωσής τους αποκαλύπτουν τα αυταρχικά και φασιστικά χαρακτηριστικά.
Οι συνδικαλιστικές ενώσεις των εκπαιδευτικών καταγράφουν με σαφήνεια την κατάσταση που επικρατεί στα δημόσια σχολεία. Όταν υπάρχουν υποστελεχωμένα σχολεία με χιλιάδες κενά σε εκπαιδευτικό προσωπικό σε πανελλήνιο επίπεδο, από την αρχή της σχολικής περιόδου, με αποτέλεσμα εκατοντάδες διδακτικές ώρες να χάνονται, με τους μαθητές να μη διδάσκονται όλες τις ώρες του διδακτικού προγράμματος, οι οποίες μειώνονται ακόμη και στη Νεοελληνική Γλώσσα και τα Μαθηματικά, τότε η κατάσταση γίνεται περισσότερο προβληματική, ανησυχητική και δυσοίωνη. Και όλα αυτά για την κυβερνητική επιλογή εξεύρεσης πόρων.
Αν δεν ληφθούν μέτρα που θα προάγουν την ελευθερία στη μάθηση και ίσες ευκαιρίες για την απόκτηση της γνώσης σε όλες και όλους και συντηρείται η υπάρχουσα κατάσταση, τα φαινόμενα της αντικοινωνικής συμπεριφοράς θα αυξάνονται. Η νεανική βία θα ανακυκλώνεται, αφού δεν αντιμετωπίζεται στις ρίζες της, εκτός κι αν η επιστροφή στο Κατηχητικό, σύμφωνα με «γαλάζια» βουλεύτρια, αποτελεί τη λύση στην παραβατικότητα. Τα παιδιά και οι έφηβοι ολοένα και περισσότερο θα κακοποιούν τους συνομηλίκους τους και θα διαφημίζουν τα κατορθώματά τους στο διαδίκτυο. Μέσα σε ένα πνευματικά ανύπαρκτο και ηθικά απαξιωμένο κράτος θέλουν να ξεχωρίσουν, αφού δεν έχουν αναπτυχθεί μέσα τους ανασταλτικά χαρακτηριστικά. Οι οικογένειες θυτών και θυμάτων απροστάτευτες και μπερδεμένες στις δικές τους αυταπάτες είναι και οι ίδιες θύματα, μέσα στο σκοτάδι της απόλυτης εγκατάλειψης.
Η ενδοσχολική βία έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τις ανάγκες των παιδιών και των εφήβων και διαταράσσει τη λειτουργία του σχολείου, ο χώρος του οποίου μετατρέπεται σε πεδίο φόβου και ανασφάλειας ακυρώνοντας τον διδακτικό και παιδαγωγικό του ρόλο. Οι επιθέσεις και οι ρατσιστικές συμπεριφορές δεν πρόκειται να σταματήσουν όσο δεν καλλιεργείται το πνεύμα της συνεργασίας, της ισοτιμίας και της συλλογικής αξίας και απουσιάζει η ανθρωπιστική παιδεία. Αν η κατάσταση αυτή συνεχιστεί και επειδή οι εκπαιδευτικοί δεν έχουν γνώσεις και σχέσεις με μεθόδους καταστολής, τα σχολεία μετά από ψυχολόγους θα πρέπει να προσλάβουν και αστυνομικούς.
Ο διαχωρισμός των κτιριακών συγκροτημάτων Γυμνασίων και Λυκείων, η σταδιακή κατάργηση των ιδιωτικών σχολείων και της ατομικής παραπαιδείας, που δεν ισχύουν σε καμιά άλλη χώρα, η σημαντική μείωση των μαθητών/τριών στα τμήματα, η επαναφορά στις αρχές και τις αξίες των αυτούσιων αρχαιοελληνικών κειμένων και γενικά η πλήρης αναμόρφωση του περιεχομένου της παρεχόμενης παιδείας προσαρμοσμένης στις σημερινές απαιτήσεις, θα συμβάλουν στη σωστή κοινωνικοποίηση, την αγωγή, τη μόρφωση και τη δημιουργία ελεύθερων συνειδήσεων.
