Η πρόσφατη επίσκεψη της παράταξής μας, «Πρώτα η Πελοπόννησος», στο Δυρράχι Αρκαδίας, μας έφερε αντιμέτωπους με μια σκληρή και απογοητευτική πραγματικότητα. Ένα χωριό σπάνιας φυσικής ομορφιάς, με πλούσια ιστορία και γραφικότητα, το οποίο αντί να σφύζει από ζωή, ειδικά μέσα στο Σαββατοκύριακο, έμοιαζε παντελώς έρημο, καθώς δεν συναντήσαμε κυριολεκτικά ούτε έναν άνθρωπο. Η εικόνα αυτή, δυστυχώς, δεν αποτελεί εξαίρεση αλλά τον πικρό κανόνα για τα περισσότερα χωριά της περιοχής. Είναι το θλιβερό αποτύπωμα της ραγδαίας και εξαιρετικά μεγάλης απομείωσης του πληθυσμού της Αρκαδίας, η οποία μετατρέπει σταδιακά τον ευλογημένο αυτόν τόπο σε ένα απέραντο, σιωπηλό τοπίο.
Αυτή η ερημοποίηση δεν είναι φυσικό φαινόμενο, αλλά το άμεσο αποτέλεσμα των ανεύθυνων επιλογών της πολιτείας και των περιφερειακών πολιτικών που έχουν ακολουθηθεί μέχρι σήμερα. Η διαρκής στέρηση βιώσιμων θέσεων εργασίας, η απουσία έγκαιρων υπηρεσιών υγείας και η συστηματική απειλή των πατροπαράδοτων αγροτικών και κτηνοτροφικών δραστηριοτήτων αποδιώχνουν τους κατοίκους από τις εστίες τους. Όσο ορισμένοι ιθύνοντες μοιάζουν να ενδιαφέρονται πρωτίστως για τα μεγάλα οικονομικά κέρδη των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, ας σταματήσουν τουλάχιστον να περιορίζονται σε μεγαλεπήβολες, κενές ευχές για μια δήθεν μελλοντική ανάπτυξη. Ας κοιτάξουν κατάματα την αλήθεια: στα χωριά μας δεν έχει απομείνει πια ούτε άνθρωπος.
