Σε ένα μικρό ορεινό χωριό της Μεσσηνίας, τον Άγιο Σώστη, παραμένει ζωντανή μια συγκλονιστική αλλά λιγότερο γνωστή ιστορία: εκείνη των τεσσάρων Ελλήνων που χάθηκαν στο ναυάγιο του Τιτανικού το 1912. Οι απόγονοί τους διατηρούν μέχρι σήμερα προσωπικά αντικείμενα, επιστολές και μαρτυρίες, που φωτίζουν τις ζωές και το τραγικό τέλος τους.
Η ιστορία παρουσιάστηκε μέσα από την εκπομπή «Istorima», που μεταδόθηκε από την ΕΡΤ, με συγγενείς των θυμάτων να μιλούν για πρώτη φορά με λεπτομέρειες για το ταξίδι και την απώλεια.
Ο Βασίλης Καταβέλος και το ταξίδι για να βρει τον αδελφό του
Ο Νίκος Γιαννόπουλος, ανιψιός του Βασίλη Καταβέλου, περιγράφει τη δύσκολη ζωή του θείου του, ο οποίος έμεινε ορφανός σε πολύ μικρή ηλικία μαζί με τα αδέλφια του.
Όπως αναφέρει, ο Βασίλης, σε ηλικία μόλις 13 ετών, ανέλαβε την ευθύνη της οικογένειας. Όταν έμαθε ότι ο αδελφός του είχε μεταναστεύσει στην Αμερική και αντιμετώπιζε δυσκολίες, αποφάσισε να ταξιδέψει για να τον βρει και να τον φέρει πίσω.
Για να εξασφαλίσει το εισιτήριο, πούλησε πρόβατα. Μαζί του ταξίδεψαν και άλλοι συγχωριανοί, μεταξύ των οποίων ο Παναγιώτης Λιμπερόπουλος και οι αδελφοί Χρονόπουλοι.
Κανείς από αυτούς δεν επέστρεψε ποτέ.
Η σορός του Βασίλη Καταβέλου εντοπίστηκε, ωστόσο, όπως αναφέρει η οικογένεια, είχε περάσει το χρονικό διάστημα για τη μεταφορά της στους συγγενείς του και τελικά «ρίξανε τη σορό του στη θάλασσα πάλι». Από τα προσωπικά του αντικείμενα βρέθηκαν το διαβατήριο και μία χτένα, ενώ στην οικογένεια παραδόθηκε και το πιστοποιητικό γέννησής του.
Ο Παναγιώτης Λιμπερόπουλος και η απόφαση που άλλαξε τη ζωή του
Η Αγγελική Κυρίτση – Λιμπεροπούλου, εγγονή του Παναγιώτη Λιμπερόπουλου, εξηγεί ότι ο παππούς της είχε ήδη ζήσει και εργαστεί στην Αμερική, όπου διατηρούσε εργαστήριο κατασκευής χάλκινων αντικειμένων.
Επέστρεψε στην Ελλάδα, παντρεύτηκε και απέκτησε έναν γιο. Όταν το παιδί του ήταν μόλις δύο μηνών, αποφάσισε να επιστρέψει στην Αμερική για να τακτοποιήσει τις κάποιες υποχρεώσεις και να επιστρέψει μόνιμα στην Ελλάδα.
Στη Μασσαλία, μαζί με τρεις συγχωριανούς του, έμαθε για τον Τιτανικό και αποφάσισε να ταξιδέψει με αυτόν, επιλέγοντας εισιτήριο τρίτης θέσης.
Σε γράμμα που έστειλε στην οικογένειά του, ανέφερε ότι θα ταξίδευε με «το μεγαλύτερο και ασφαλέστερο ατμόπλοιο του κόσμου».
Μετά το ναυάγιο, η σορός του εντοπίστηκε και τάφηκε στο Χάλιφαξ του Καναδά. Στην οικογένεια επιστράφηκαν προσωπικά αντικείμενα, όπως ένα ρολόι και μία ατζέντα με σημειώσεις.
Οι αδελφοί Χρονόπουλοι και οι άλλοι συγχωριανοί
Οι δύο αδελφοί Χρονόπουλοι ήταν επίσης μεταξύ των θυμάτων του ναυαγίου. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες, τα σώματά τους δεν εντοπίστηκαν ποτέ.
Ο Παναγιώτης Λιμπερόπουλος και οι συγχωριανοί του ταξίδευαν με την ελπίδα ενός καλύτερου μέλλοντος, όπως πολλοί νέοι της εποχής που αναζητούσαν εργασία και καλύτερες συνθήκες ζωής στο εξωτερικό.
Ο Άγιος Σώστης Μεσσηνίας και οι τέσσερις συγχωριανοί που χάθηκαν
Ο Γιάννης Διαμαντόπουλος, κάτοικος του Αγίου Σώστη, τονίζει ότι πρόκειται για ένα ιδιαίτερο γεγονός, καθώς και οι τέσσερις Έλληνες που χάθηκαν στο ναυάγιο κατάγονταν από το ίδιο χωριό.
Όπως αναφέρει, σήμερα το χωριό έχει μόλις λίγους κατοίκους, ενώ στο παρελθόν αποτελούσε ζωντανή κοινότητα.
Στο χωριό έχει δημιουργηθεί μνημείο προς τιμήν των τεσσάρων θυμάτων, ώστε η μνήμη τους να παραμένει ζωντανή.
Οι συγγενείς των θυμάτων εκφράζουν την επιθυμία να γίνει γνωστή η ιστορία των τεσσάρων Ελλήνων, ιδιαίτερα στις νεότερες γενιές.
Όπως επισημαίνουν, πρόκειται για νέους ανθρώπους που ταξίδεψαν με όνειρα και ελπίδες για ένα καλύτερο μέλλον, χωρίς να γνωρίζουν ότι το ταξίδι αυτό θα ήταν και το τελευταίο τους.
