Στο αρκαδικό κομμάτι του Πάρνωνα και συγκεκριμένα σε αυτό της Κυνουρίας, μέσα σε βράχια και σπηλιές, τα αιωρούμενα μοναστήρια γίνονται μικρές οάσεις πίστης και γαλήνης. Μέσα από μαγευτικές διαδρομές στο βουνό και το δάσος, αυτά τα ξεχωριστά θρησκευτικά μνημεία, ανοίγουν τις πόρτες και τις αγκαλιές τους, για να υποδεχτούν πιστούς και επισκέπτες, που αναζητούν την πολυπόθητη ηρεμία.
Κάθε ένα όμως από αυτά τα μοναστήρια, που μοιάζει να είναι κρεμασμένο ή σφηνωμένο σε κάποια κοφτερή πλαγιά, κρύβει η δική του μοναδική ιστορία και τα δικά του μυστικά, που μόνο αν σωπάσεις μπορείς να τα αφουγκραστείς.
Ο Πάρνωνας άλλωστε, είναι μια περίπτωση που έχει απασχολήσει συχνά τους εκκλησιαστικούς κύκλους, αφού σε όλη την έκταση του βουνού, έχουν ιδρυθεί δεκάδες μοναστήρια. Γι αυτό αποκαλείται και Άγιον Όρος της Νότιας Ελλάδας. Τα περισσότερα από αυτά σήμερα δεν κατοικούνται, ωστόσο στο παρελθόν αποτέλεσαν μικρές και ζωντανές κοινότητες, τόσο αντρικές όσο και γυναικείες.
Γι αυτό, προτού επισκεφτεί κανείς κάποια Μονή, καλό είναι να έχει ενημερωθεί, για τις μέρες και ώρες που είναι ανοιχτή. Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, είναι τέτοια η κατασκευή των κτιρίων, που δεν μπορείς να δεις τίποτα απέξω.
Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Σίντζα στο Λεωνίδιο και η μοναχή που το κρατάει ζωντανό
Ο προστάτης της Τσακωνιάς, κρυμμένος στα κόκκινα βράχια του Λεωνιδίου, αγναντεύει από ψηλά τον τόπο του και τους ανθρώπους του. Η ιστορία αυτού του μέρους ξεκινάει χιλιάδες χρόνια πίσω, καθώς η σπηλιά στην οποία φωλιάζει η Μονή του Αϊ Νικόλα, κατοικείται από τη Νεολιθική Εποχή. Σύμφωνα επίσης με την ελληνική μυθολογία, εδώ ανατράφηκε ο Θεός Διόνυσος, γι αυτό υπήρχε ναός αφιερωμένος στον θεό του κρασιού και του γλεντιού.
Παρόλο που δεν υπάρχουν σαφείς αναφορές για την ίδρυση του μοναστηριού, αυτή τοποθετείται μεταξύ 1200 και 1300. Έκτοτε, αυτή η μικροσκοπική κουκίδα του Πάρνωνα, έχει γράψει μια πλούσια ιστορία που άφησε πίσω της μικρά αλλά σπουδαία αξιοθέατα, να συνθέτουν (και να συνδέουν) το πέρασμα της, από εποχές εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους.
Αξιοσημείωτοι είναι οι δύο τάφοι (ένας ρωμαϊκός κι ένας ενός μοναχού από τη Μαδαγασκάρη) που βρίσκονται στον περίβολο του μοναστηριού, το μικρό εκκλησάκι του Αγίου Διονυσίου, τα ασκηταριά στα βράχια και η εκκλησία του Αγίου Νικολάου με το σπάνιο ξυλόγλυπτο τέμπλο και τις εικόνες που χρονολογούνται από τον 16ο και 17ο αιώνα.
Το μοναστήρι κατοικείται από μία μόνο μοναχή, που διατηρεί τη ζωντάνια αυτού του μέρους, γι αυτό και είναι ανοιχτή κάθε μέρα (εκτός απροόπτου). Η ευγενική φυσιογνωμία της γερόντισσας Λαυρεντίας με τα γλυκόλογά της και τα κεράσματά της, γίνεται η πιο θερμή υποδοχή.
Ιερά Μονή Παναγίας Έλωνας και η κλεμμένη εικόνα που η φήμη της ξεπέρασε τα ελληνικά σύνορα
Παραμένουμε στην Κυνουρία και σε αυτό το κομμάτι του ανατολικού Πάρνωνα στα νότια της Αρκαδίας και ανηφορίζουμε μέχρι την Παναγία Έλωνα. Ένα από τα πιο διάσημα και δοξασμένα μοναστήρια του Πάρνωνα· ιδιαίτερα αγαπητό στους πιστούς όχι μόνο της Αρκαδίας, αλλά και της Λακωνίας και όλης της Πελοποννήσου.
Η φήμη της Έλωνας, έσπασε τα τοπικά «σύνορα» και έφτασε σε κάθε πιστό στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, τον Αύγουστο του 2006 όπου κλάπηκε η πολύτιμη εικόνα της Παναγίας. Μετά από έναν μαραθώνιο που κράτησε 38 μέρες, η ιερή εικόνα βρέθηκε στο χωριό Φαρακλό, στα νότια της Λακωνίας κι επιστράφηκε στη βάση της.
Παρόλο που σήμερα η Μονή δεν κατοικείται, είναι ανοιχτή τα Σαββατοκύριακα και τις γιορτές, ανοίγοντας τις πόρτες της σε κάθε πιστό, που θέλει να «αγγίξει» κάτι από τα θεία. Κι αυτή η αίσθηση γίνεται έντονη, καθώς εισέρχεσαι στο καθολικό. Αν σηκώσεις τα μάτια, θα δεις έναν ουρανό από καντήλια και τάματα πάνω από την ιερή εικόνα, να δημιουργούν μια σκεπή πίστης και βεβαιότητας, πως δεν είμαστε μόνοι σε αυτό τον κόσμο.
Μπορείς να φτιάξει καφεδάκι στην κοινόχρηστη κουζίνα και να τον πιείς, με την πιο εντυπωσιακή θέα που θα βρεις ποτέ σε ελληνικό μοναστήρι!
Ιερή Μονή Τιμίου Προδρόμου στα Καστριτοχώρια _ η αρχαιότερη της Κυνουρίας
Κυριολεκτικά κρεμασμένη σε μια απόκρημνη κι εντελώς απρόσιτη πλαγιά στα βράχια του Πάρνωνα, η Ιερή Μονή Τιμίου Προδρόμου, θεωρείται η αρχαιότερη της Κυνουρίας. Κι αν όχι η αρχαιότερη, σίγουρα μία από τις πιο παλιές της περιοχής.
Το μέρος που είναι χτισμένο το καθολικό και οι βοηθητικοί χώροι, γεννούν απορίες για την επιμονή και την ικανότητα κάποιων ανθρώπων, να ιδρύσουν ένα μοναστήρι σε ένα τόσο αφιλόξενο και άγριο μέρος.
Πολλές φορές όμως, η πίστη κινεί τους ανθρώπους προς όλα εκείνα τα μονοπάτια που μοιάζουν αχαρτογράφητα, για να φωλιάσουν και να δημιουργήσουν μικρά θρησκευτικά καταφύγια. Η αρχιτεκτονική εδώ θυμίζει σίγουρα περασμένους αιώνες και το γεγονός πως δεν έχουν γίνει πολλές παρεμβάσεις, διατηρεί μια αυθεντικότητα στον χώρο.
Το σπήλαιο που η είσοδός του βρίσκεται μέσα στο μοναστήρι, λέγεται πως φτάνει μέχρι την Ιερά Μονή της Μαλεβής. Ωστόσο, αυτό δεν μπορεί κανείς να το πει με βεβαιότητα.
Η Μονή Τιμίου Προδρόμου δεν κατοικείται. Ωστόσο είναι ανοιχτή τα Σαββατοκύριακα για μια ζεστή φιλοξενία και μια ξενάγηση που από τον πατέρα Γεράσιμο που μένει αξέχαστη.
